Toen ik 12 jaar oud was kreeg ik plotseling een bijzondere eenheidservaring met de gehele werkelijkheid. Ik begreep niet hoe het tot stand gekomen was, maar ik begreep wel dat mijn leven maar om één ding kon gaan en dat was er voor te zorgen dat deze ervaring permanent in mijn leven aanwezig was. Ik kon mij niet voorstellen dat het leven om minder dan dat kon gaan. Ik ging op zoek naar een toegang tot deze ervaring.

Op mijn 15de probeerde ik te mediteren en achteraf gezien ging dat best aardig, maar ik kende niemand die mij daarin kon raden. Dus besloot ik na enige tijd dat het waarschijnlijk niets voorstelde en zocht verder.

Op mijn 16de raakte ik in de ban van de middeleeuwse mystici. ‘In navolging van Christus’ van Thomas a Kempis en de gedichten van Hadewijch brachten mij in vervoering. Ik miste echter de weg daar naar toe en de weg van de kerk trok mij niet.

Op mijn 19de experimenteerde ik met LSD en ontdekte opnieuw die eenheidservaring. Degene die mij begeleidde maakte meteen duidelijk dat dit een stimulans moest zijn om de ervaring zonder hulpmiddelen op te zoeken.

Toen ik 20 was werd ik overvallen door een vreselijke angst voor de dood. En ik ging allerlei boeken over psychologie lezen om te kijken of ik mijzelf kon genezen van die angst. Een boek van Erich Fromm over Zen Boeddhisme raakte mij diep en gaf mij de overtuiging dat daar het antwoord van mijn verlangen moest liggen. Zowel mijn angst voor de dood als mijn behoefte aan een permanente eenheidservaring lagen hier in het verschiet. Toen kwam ik op een dag mijn huis in Amsterdam uit en zag op een lantaarnpaal een kleine postertje waarop een Zencursus werd aangeboden. Ik ben er meteen op af gegaan. Mijn eerste lerares was opgeleid door Graf Von Dürkheim, een bekende Europese Zenleraar van het eerste uur. Na 2 maanden iedere dag zo’n 10 minuten gezeten te hebben besloot ik om mezelf in de Zen te werpen. Ik besloot om het 5 jaar intensief te gaan doen en daarna pas af te wegen of het wat voor mij is. Dus hoewel ik veel last van pijn in mijn benen en rug had, ging ik niet zeuren maar gewoon doen. Na die eerste cursus werd ik door verwezen naar de Tiltenberg in Vogelenzang Noord Holland. In 1973 kwam ik daar voor mijn eerste retraite. Deze vond in volledig zwijgen plaats en ik vroeg mij af of ik het vol zou houden. De Zen werd geleid door Mimi Maréchal, een Graal-lid die 12 jaar in Japan had geleefd en daar met een Zenmeester en een groepje Zenbeoefenende jesuïten had geoefend. Door haar kwam ik in contact met vele bekende mensen, zoals Lasalle, Kadowaki, Johnston en Ton Lathouwers waarbij ik retraites deed.

In 1977 kwam er dan eindelijk een ‘echte’ Zenmeester naar de Tiltenberg. Nagaya Roshi (82 jaar oud en Duits sprekend) kwam een sesshin van één week geven. Ik gooide mij met volledige overgave er in. Wij werden gedrild in Soto stijl. Hier kreeg ik mijn eerste doorbraak. Ik leerde met overgave te buigen en uren te zitten zonder te bewegen. Kort daarop waren de eerste 5 jaar om en was voor mij duidelijk dat ik dit nooit meer wilde verliezen. Ik zat dagelijks ongeveer 30 minuten en deed zo een 6 keer per jaar een weekend en 2 a 3 keer een sesshin van een week. Pas na 17 jaar vroeg Mimi mij om officieel leerling te worden van Ama Sami roshi. Ik deed dit en kreeg voor het eerst een koan op. Twee en een half jaar heb ik op die koan lopen kauwen. Iedere keer als Ama Samy in Nederland was moest ik zijn vraag over de koan enkele keren per dag beantwoorden. Ik kon zijn hoofd er af en toe wel af slaan. En toen was ik in een retraite met Nico Tydeman en hij voeg mij om een antwoord en het kwam als vanzelf omhoog. Een tijdlang daarna heb ik de eenheidervaring diepgaand en langdurig gekregen. Een ongekend gevoel van vrijheid én verbondenheid zonder tegenspraak. Natuurlijk kreeg ik na de erkenning van Ama Samy accuut een nieuwe koan. Maar vanaf dat moment ging het een stuk sneller.

In 1996 kwam ik in aanraking met Landmark Education. Het kwam mij voor als een moderne vorm van Zen en een mogelijkheid om de essentie van Zen onder grote groepen mensen te verspreiden. Ik werd missionaris voor Landmark Education en kreeg een grote ruzie met Ama Samy. Ik verbrak mijn leraar-leerling verhouding met hem en ging mij trainen in de technieken van Landmark. Ik was eigenwijs genoeg om te denken dat ik ook zonder leraar verder kon mediteren. Na een periode van 7 jaar bij Landmark kwam ik toch tot de conclusie dat dit niet mijn manier is om bij te dragen aan het positieve karma van de mensheid. Ik heb Ton Lathouwers gevraagd mijn leraar te zijn en deze heeft toegestemd onder de uitspraak dat ik alles moest vergeten wat ik ooit gedacht had over leraar-leerling interacties in Zen. Doordat ik Sydney bij Kenkon ontmoet heb, ben ik eindelijk gaan doen wat ik altijd al gewild heb, namelijk bijdragen aan mensen door zazen.

Ik heb een juweel in een lotusbloem gevonden. Lotusbloemen groeien in vieze modderige poelen. Als ze open gaan is het net alsof er een wonder gebeurt. Midden in de bruine modder opent zich een perfecte witte bloem die schittert van schoonheid. Dit onbegrijpelijke wonder beschrijft mijn leven en ik ben zo dankbaar, ik weet niet waar ik het aan verdiend heb.

Naar de Zen Meditatie pagina